บทที่ 7 คนโง่ตาบอด

ชาร์ลอตต์ยืนตากลมหนาวอยู่ข้างนอกนานเสียจนลืมเรียกแท็กซี่

เมื่อเห็นเธอ อเล็กซ์ก็จอดรถเทียบแล้วลดกระจกลง "ให้ผมไปส่งที่บ้านไหม ชาร์ลอตต์?"

เธอเกือบจะตอบตกลงอยู่แล้วตอนที่เจมส์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงเย็นเยียบ "ไม่มีทาง เธอยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!"

"เจมส์ เรื่องของฉันมันไม่เกี่ยวกับคุณ" ชาร์ลอตต์ตอกกลับพร้อมกับตวัดสายตาขวับไปมองเขา ความหงุดหงิดในใจเธอเพิ่มขึ้นทุกวินาที

ทำไมเจมส์ถึงไม่ยอมปล่อยเธอไปเสียที? เขาไม่ใช่หรือไงที่ต้องการหย่าเพื่อไปแต่งงานกับเดซี่?

อเล็กซ์ก้าวลงจากรถมายืนบังหน้าชาร์ลอตต์ไว้ จ้องเจมส์เขม็ง "คุณครับ ชีวิตของชาร์ลอตต์เป็นของเธอเอง เธอมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะอยู่หรือไป"

ชาร์ลอตต์ยืนเงียบ มองดูเจมส์ ในขณะที่อเล็กซ์ก็จับตาดูเขาอย่างระแวดระวัง

เจมส์แค่นหัวเราะขื่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประชดประชัน "ชาร์ลอตต์ ผ่านมาตั้งหลายปี ฉันไม่เคยรู้เลยนะว่าเธอจะใจโลเลขนาดนี้ ไหนเคยพร่ำบอกว่ารักฉันนักหนาไง? หกปีก่อนเธอหนีไปโดยไม่บอกลาซักคำ แล้วตอนนี้ก็พร้อมจะมูฟออนไปมีคนใหม่หน้าตาเฉยเลยงั้นสิ?"

แววตาของเจมส์เย็นชาและแข็งกร้าวขณะที่จ้องมองเธอ

ชาร์ลอตต์รู้สึกว่าคำพูดของเขามันช่างน่าขัน เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คนเราก็เปลี่ยนกันได้ทั้งนั้นแหละ และเราสองคนก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ฉันจะเลือกชอบใครมันก็เป็นเรื่องของฉัน"

เธอมองออกว่าคำพูดนั้นยิ่งทำให้เจมส์โกรธจัดกว่าเดิม

เธอก้มหน้าลง ไม่อยากเผชิญหน้ากับเขา อดีตที่ผ่านมามันเจ็บปวดเกินไป ทันใดนั้น รถแท็กซี่คันหนึ่งก็ค่อยๆ ขับเข้ามาจอดเทียบราวกับพระมาโปรด เธอรีบโบกเรียกและก้าวขึ้นรถไปอย่างรวดเร็วด้วยความอยากจะไปให้พ้นๆ

สีหน้าของอเล็กซ์เคร่งขรึมลงขณะมองเธอจากไป เขาหันกลับมาหาเจมส์ บรรยากาศตึงเครียดระหว่างผู้ชายสองคนแผ่ซ่านจนสัมผัสได้

"ชาร์ลอตต์ไม่อยากคุยกับคุณ เลิกยุ่งกับเธอซะ" อเล็กซ์เอ่ยเสียงเย็น เจมส์เหยียดยิ้มเยาะ มองเหยียดอเล็กซ์แม้ว่าทั้งคู่จะสูงไล่เลี่ยกันก็ตาม

"ปัญหาของฉันกับเธอไม่ใช่กงการอะไรของคุณ ถ้าจะมีใครสักคนที่ควรไสหัวไป คนคนนั้นก็คือแก" เจมส์สวนกลับ สีหน้าของอเล็กซ์ทะมึนลง คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย "คุณนี่มั่นใจจังเลยนะ แต่ถ้าคุณทำร้ายชาร์ลอตต์ล่ะก็ คุณจะได้เห็นดีแน่"

เจมส์มองอเล็กซ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำเสียงโอหัง "แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ปัญหาของฉันกับอดีตภรรยามันไม่ใช่เรื่องของแก ทางที่ดีก็ถอยไปซะ" ประกายความประหลาดใจวาบขึ้นในดวงตาของอเล็กซ์ ที่แท้ผู้ชายคนนี้ก็คืออดีตสามีของชาร์ลอตต์งั้นสิ?

รอยยิ้มจางๆ ที่ยากจะคาดเดาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา "ที่แท้ คุณก็คือไอ้โง่ตาบอดคนนั้นนี่เอง" พูดจบ อเล็กซ์ก็กลับขึ้นรถแล้วขับออกไป

เจมส์เดือดดาลกับคำพูดของอเล็กซ์ เขาเตะก้อนหินระบายอารมณ์โกรธ ก่อนจะกดโทรศัพท์หาดีน "ชาร์ลอตต์กลับมาแล้ว แถมยังอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง ฉันต้องการประวัติของมันภายในพรุ่งนี้"

เมื่อกลับถึงบ้าน ชาร์ลอตต์ยังคงสงบสติอารมณ์ไม่ได้ หัวใจของเธอยังเต้นแรง ใบหน้าและคำพูดของเจมส์เอาแต่ฉายวนซ้ำไปซ้ำมาในหัว

ชาร์ลอตต์หลับตาลง รู้สึกราวกับถูกใครสักคนผลักให้ล้มลง

เมื่อลืมตาขึ้น เธอก็เห็นแอนดี้กับโนอาห์กำลังมองมาด้วยความเป็นห่วง "แม่ครับ แม่ดูเหม่อลอยตั้งแต่กลับมาแล้วนะ ที่ทำงานมีเรื่องอะไรหรือเปล่า? หรือว่ามีใครมารังแกแม่?" แอนดี้ถาม

ชาร์ลอตต์ส่ายหน้า พยายามฝืนยิ้มเพื่อให้ลูกๆ สบายใจ แม้ว่ามันจะดูฝืดเฝื่อนและไม่เนียนเอาเสียเลย เธอตัดสินใจปัดเรื่องนี้ทิ้งไปและเริ่มต้อนแอนดี้กับโนอาห์ให้เตรียมตัวเข้านอน "แม่ไม่เป็นไรจ้ะ แค่บังเอิญเจอคนที่ทำให้หงุดหงิดนิดหน่อย คืนนี้แม่ไม่มีอารมณ์จะทำอะไรแล้ว เราเข้านอนกันเร็วหน่อยดีไหมลูก?"

แอนดี้กับโนอาห์หันมามองหน้ากันก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แล้วเดินกลับเข้าห้องนอนไปพร้อมกัน

เมื่อเด็กๆ หลับไปแล้ว ชาร์ลอตต์ก็มานั่งบนโซฟา ความรู้สึกว้าวุ่นยังคงเกาะกุมจิตใจ เธอหยิบไวน์ออกมารินดื่มไปสองสามแก้ว ความทรงจำเมื่อหกปีก่อนพรั่งพรูหลั่งไหลกลับมา ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ระหว่างเธอกับเจมส์ราวกับสลักลึกอยู่ในใจ และเธอรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งกับความดื้อรั้นของตัวเองในตอนนั้น เธอรู้สึกเหมือนคนที่ไม่ถูกรัก และนั่นก็ทิ้งรอยแผลปวดร้าวไว้ในใจเธอตลอดมา

สิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมใจได้ก็คือการที่โนอาห์กับแอนดี้หลับไปแล้ว ทำให้เธอพอจะปล่อยวางความรู้สึกได้บ้าง ทว่าภายในห้องนอน แอนดี้กับโนอาห์กลับกำลังสบตากัน ไม่มีใครข่มตาหลับลงเมื่อรู้ว่าชาร์ลอตต์กำลังไม่สบายใจ พวกเขาสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ผิดปกติของแม่ตั้งแต่ตอนที่เธอกลับมาถึงบ้าน และเมื่อนึกถึงคำพูดที่แม่บอกว่าไปเจอใครบางคนมา พวกเขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าคงหมายถึงคนเพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นคือ เจมส์ พ่อของพวกเขา

แอนดี้เอ่ยถามโนอาห์ขึ้นก่อน "นายคิดว่าวันนี้แม่ไปเจอพ่อมาเหรอ?"

โนอาห์แค่นเสียงหยัน "จะมีใครอีกที่ทำให้แม่เสียใจได้ขนาดนี้?" แอนดี้กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ "เราต้องทำให้เขาชดใช้ที่ทำให้แม่เสียใจ"

โนอาห์ไม่ได้ตอบอะไร แต่มันชัดเจนว่าเขาเห็นด้วย ในใจของเด็กทั้งสอง ชาร์ลอตต์คือคนที่สำคัญที่สุด และจะไม่มีใครหน้าไหนมาทำร้ายเธอได้

ชั่วแวบหนึ่ง โนอาห์นึกถึงใบหน้าของเอ็มม่า และความคิดแบบ "ตาต่อตา ฟันต่อฟัน" ก็ผุดขึ้นมาในหัว เมื่อรู้ว่าเจมส์ให้ความสำคัญกับเอ็มม่ามากแค่ไหน โนอาห์ก็ตระหนักดีว่าการทำร้ายเธอจะต้องทำให้เขาเจ็บปวดอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าความคิดนี้ก็คงอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนที่โนอาห์จะส่ายหน้าและปัดมันทิ้งไป เจมส์คือคนที่ทำผิด แต่เอ็มม่าไม่รู้เรื่องอะไรด้วย

โนอาห์กับแอนดี้เริ่มช่วยกันคิดหาวิธีเอาคืนเจมส์เพื่อแก้แค้นให้ชาร์ลอตต์ จนกระทั่งผล็อยหลับไปในที่สุด

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อแอนดี้กับโนอาห์ตื่นมา พวกเขาก็พบว่าอารมณ์ของชาร์ลอตต์ดีขึ้นมากแล้ว เธอเรียกลูกๆ มากินมื้อเช้าอย่างร่าเริง ทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อสัมผัสได้ว่าชาร์ลอตต์อารมณ์ดีขึ้น แอนดี้กับโนอาห์ก็รู้สึกโล่งใจ "แม่ครับ อาหารเช้าของแม่อร่อยที่สุดเลย" แอนดี้บอก

แม้จะรู้ดีว่าลูกๆ แค่พยายามเอาใจ แต่ชาร์ลอตต์ก็ยังอดดีใจไม่ได้ "งั้นก็กินกันเยอะๆ เลยนะจ๊ะ" เธอพูด

ระหว่างที่กำลังคุยกัน เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น แอนดี้วิ่งไปเปิดประตู แล้วเอวาเดินเข้ามาพร้อมกับข่าวดี "ชาร์ลอตต์ ฉันจัดการเรื่องให้เด็กๆ เข้าเรียนที่โรงเรียนอนุบาลดรีมวิงส์เรียบร้อยแล้วนะ ที่นั่นการศึกษาดีที่สุดเลย พวกเขาเริ่มเรียนได้ทุกเมื่อเลยล่ะ"

ดวงตาของชาร์ลอตต์เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอส่งยิ้มให้แอนดี้กับโนอาห์ "เยี่ยมไปเลย! เดี๋ยวแม่จะพาพวกหนูไปดูโรงเรียนนะ ลูกๆ ว่ายังไงจ๊ะ?"